11 - بعد تكبير چهارم و دعاى بعد از آن را اين گونه بگويد : « اللَّه أكبر ، اللّهمّ ، عبدك و ابن عبدك ، نزل بك ، و أنت خير منزول به . اللّهمّ ، إنّا لا نعلم منه إلّا خيرا ، و أنت أعلم به منّا . اللّهمّ ، إن كان محسنا فزد في إحسانه ، و إن كان مسيئا فتجاوز عنه [ يا : عن سيّئاته ] ، و احشره مع من كان يتولّاه من الائمّة الطّاهرين ، و ارحمنا إذا صرنا إلى ما صار إليه ، برحمتك يا أرحم الرّاحمين . » - خداوند بزرگتر است ، خدايا ، اين بنده ميّت و بنده‌زادهء توست كه بر تو وارد شده ، و تو بهترين كسى هستى كه بر تو وارد مىشود ، خداوندا ، ما جز خير و خوبى از او نمىدانيم ، و تو به حال او از ما آگاهترى . خدايا ، اگر نيكوكار باشد ، در احسان و نيكوكارىاش بيافزاى ، و اگر بدكار باشد از [ گناهان ] او در گذر ، و او را با ائمّهء اطهار كه دوستشان مىداشت محشور بگردان ، و هنگامى كه ما نيز به آنجا كه او رسيد ، رسيديم بر ما رحم آر ، به رحمتت اى مهربانترين مهربانها . 12 - به حسب آنچه از ناحيهء خداوند اكرم الاكرمين بر خاطرش عنايت مىشود ، در دعا كردن بر ميّت بكوشد . 13 - سپس تكبير پنجم را بگويد : 14 - و بعد بگويد : « العفو العفو » : ( خداوندا عفو و گذشت ، عفو و گذشت را براى او درخواست مىكنيم ) 15 - بر همان حال بايستد تا اينكه جنازه را بردارند . 16 - بعد با خشوع و اقبال و توجّه به خدا و در حالى كه به ذكر و ياد خدا مشغول است ، و با اين توجّه كه خود او نيز در حال وفات و انتقال از دنيا چنين خواهد بود ، باز بگردد . 17 - اگر ميّت ، دشمن خدا - جلّ جلاله - باشد ، و نمازگزار به جهت تقيّه در نماز حاضر شده باشد ، بعد از تكبير چهارم به هر چه كه خداوند از آن خشنودتر است ، دعا كند .